Benedict (NL)

indierock

Benedict (NL)

Benedict (NL)

Het is in eerste instantie moeilijk voor te stellen welke vrijmoedige en gekwelde crooner achter het pseudoniem Benedict schuil gaat. Bij een eerste luisterbeurt valt Smits’ mompelende stem als eerste op. De van melancholie doordrenkte teksten worden veelal gedrapeerd over een donker klinkende piano. Muziek om verliefd bij te worden, terwijl je elkaar nog eens goed vastpakt. 

Het is niet eenduidig te zeggen of het ongeval dat hem op zijn 17e overkwam  gestalte heeft gegeven aan zijn podiumkarakter, of dat het er altijd al is geweest. Wat overduidelijk is, is dat Smits op het podium hoort. Je kunt jezelf niet voorstellen dat het ooit anders zou zijn geweest.  

Met een hoofd vol ideeën en de buik vol van daar waar het geijkte pad hem tot nu bracht, besluit hij muziek te gaan schrijven en al snel wordt duidelijk dat dit meer voldoening geeft dan al het andere waar hij op dat moment mee bezig is. Stap voor stap trekt hij zich terug uit het conventionele leven, zegt zijn carrière vaarwel en jawel, ook hij breekt zijn hart. Benedict verschijnt. 

Benedict heeft ingrediënten van zijn favoriete bands en artiesten als Tindersticks, Nick Cave en The National vakkundig geëxtraheerd tot een eigen sound: uitgesproken drumpartijen, filmische teksten en soms hectische synths en gitaarpartijen, verrijkt met strijkers- en blazers-ensembles. Het geheel vormt een prachtig gekleurd herfstbos in oktober wat een gevoel van weemoed oproept.

Het album ‘You Can Tell Me Nothing That I Should’ is een autobiografisch openhartig boekwerk van Benedicts leven. Een mooie eerste kennismaking om lang over na te praten of - beter nog – een aanleiding om een show te bezoeken. Live krijgt het personage Benedict een extra dimensie. Charismatisch en bescheiden een frontman pur sang. Zijn optredens zijn een cocktail van een Mad Men filmset met een Twin Peaks twist waar de mannelijke tegenhanger van Lana Del Rey de gastheer is. 

Benedict (NL)

"Benedict debuteert met ’on-Nederlands’ sterk album"

De Telegraaf

"Smits’ eikenhouten stem doet soms denken aan die van Nick Cave"

Het Parool

"Een aanwinst voor de Nederlandse muziek. Wat is dit waanzinnig goed zeg!"

Leo Blokhuis op NPO Radio 2